حمد ستایش خدا

سپاس مخصوص خداوندی است که نخستین موجود است و پیش از او چیزی نبوده است و آخرین موجود است و بعد از او چیزی نیست. دیده بینندگان , از مشاهده او ناتوان است و اندیشه گویندگان , از وصف او عاجز است , به وسیله قدرت خود , آفریدگان را آفرید و با اراده خود آنها را از نیستی , به وجود آورد.
آنها را در راه راست خود روان کرد. و در راه محبت خود بر انگیخت. نسبت به آنچه که او به جلو انداخته است , نمی توانند تاخیر نمایند و آنچه را که او به تاخیر انداخته است را نمی توانند به جلو بیندازند. و از رزق خود برای هر جانداری روزی مشخصی قرار داده است.
کسی نمی تواند روزی فراوان او را کاهش دهد و یا روزی کم او را افزایش دهد.

سپس در زندگی , برای او مدت معینی و پایان مشخصی قرار داد که با روز های زندگی بسوی آن قدم بر می دارد و با سال های عمر , به آن نزدیک می شود. هنگامی که به پایان عمر نزدیک می شود , حساب عمر خود را کامل دریافت می کند و خداوند او را به سوی پاداش فراوان یا کیفر ترسناک , روانه می سازد تا بدکاران را نسبت به کار زشت خود و نیکوکاران را نسبت به کار نیکشان جزا دهد.
رفتار او از روی عدل است و نام های او پاک است و نعمت هایش پی در پی است. کسی درباره کارهای او سوال نمی کند , ولی دیگران مورد سوال قرار می گیرند.

سپاس مخصوص خداوندی است که اگر بندگانش را از شناختن سپاسگزاری خود بر نعمت های پی در پی که به آنها داده است و بخشش های پیوسته اش که بر آنها تمام گردانیده است , باز می داشت آنها نعمت هایش را صرف می کردند و روزیشان گسترده می شد ولی شکر نمی کردند و در این صورت از مرز انسانیّت به حیوانیّت روی می آوردند. چنانکه در کتاب استوار خود وصف فرموده است :(سوره 25 ؛ آیه 44) " آنها جز مانند چهارپایان نیستند ؛ بلکه گمراه تر هستند. "

سپاس مخصوص خدایی است که خود را به ما شناساند و شکر خود را به ما الهام کرد و درهای پروردگاریش را به روی ما گشود و ما را به سوی توحید خالص خود راهنمایی کرد و از شک و کجروی در کار خود دور کرد.
سپاسی که تا زنده ایم جزو سپاسگزاران او باشیم و هنگامی که عمر به پایان رسید به سوی خشنودی و گذشت او بشتابیم.
سپاسی که تاریکی های برزخ را بر ما روشن گرداند و راه رستاخیز را هموار نماید و مکان ما را در منزلگاه گواهان آبرومند قرار دهد , روزی که هر کسی پاداش کار خود را می بیند و بر هیچ کس ستم نمی شود , روزی که دوستان به درد نمی خوردند و کسی یاریگر کس دیگری نیست.

سپاسی که تا بلند ترین جایگاه ها بالا برود و در نامه اعمال نوشته شود و نزدیکان بارگاه الهی بر آن گواهی دهند. سپاسی که آنگاه چشم ها خیره می شود , چشم های ما به وسیله آن سفید گردد , سپاسی که ما را از آتش دردناک خداوند برهاند و در پناه او قرار دهد. سپاسی که ما را در گروه فرشتگان جای دهد و در سرای جاودان و جایگاه پر برکت همیشگی , همراه پیامبران قرار دهد.
سپاس مخصوص خدایی است که زیبایی های آفرینش را برای ما انتخاب کرد و روزی های پاکیزه را برای ما قرار داد و با توانایی ما را بر همه آفریدگان مسلط کرد و به قدرت او همه آفریدگان فرمانبر ما شدند و به بزرگواری او , به سوی ما شتافتند.
سپاس مخصوص خداوندی است که در نیاز را , جز به سوی خود به روی ما بست ؛ پس چگونه می توانیم سپاسگزار او باشیم ؟ یا کجا می توانیم او را شکر کنیم ؟ نمی توانیم , کی می توانیم ؟

سپاس مخصوص خداوندی است که وسایل جمع و جذب و گشادی و دفع را در ما قرار داد و ما را از نیرو های زندگی بهره مند کرد و اندام ها را برای کار آفرید و ما را به وسیله روزیی های پاک پرورش داد. و با بخشش خود ما را بی نیاز کرد و با نعمت خود به ما سرمایه بخشید , سپس به ما دستور داد , تا پیروی ما را آزمایش کند و بازداشت تا شکر گزاری ما مشخص شود پس از فرمان او سرپیچی کردیم و مرتکب گناهان او شدیم , ولی در کیفر ما عجله نکرد و در انتقام از ما شتاب ننمود , بلکه با رحمت و بزرگواری خود با ما مدارا کرد و با صبر و مهربانی خود به ما مهلت داد تا به سوی او بازگردیم.
سپاس مخصوص خدایی است که را توبه را به ما نشان داد , توبه ایی که از روی بزرگواری اوست.

پس اگر از همه نعمت های او هیچیک جز همین یک نعمت را به حساب نیاوریم , نعمت او در حق ما نیکو و احسانش درباره ما بزرگ و بزرگواری او بر ما بسیار است. و روش او در توبه برای گذشتگان چنین نبوده است. و آنچه را که توانایی آنرا نداشتیم از ما برداشت و جز به آن چه که طاقت داشتیم تکلیف نکرد و جز کار آسان از ما نخواست و برای هیچ یک از ما بهانه ایی باقی نگذاشت. پس بدبخت کسی است که نافرمانی کند و خوشبخت کسی است که به او روی آورد.

سپاس خدا را به اندازه همه سپاسی که نزدیکترین فرشتگان و گرامی ترین بندگان و پسندیده ترین ستایش کنندگان او را ستایش کرده اند , سپاسی که بر سپاس های دیگر برتری داشته باشد مانند برتری که پروردگار نسبت به آفریدگان دارد.
سپاس مخصوص اوست , به جای هر نعمتی که بر ما و بر همه بندگان گذشته و آینده عطا فرموده است و به تعداد همه چیز هایی که علم او بر آنها احاطه دارد و همه را فراگرفته است ؛ و به جای هر یک از نعمت ها , به تعداد چندین برابر , همیشه و جاوید تا روز قیامت. سپاسی که پایان ندارد و در شمارش نمی آید و به پایان آن دسترسی نیست و مدت آن تمام نمی شود . سپاسی که باعث اطاعت و بخشش او شود و سبب خشنودی و وسیله آمرزش او گردد و راه به سوی بهشت و پناه از عذاب او شود و باعث آسودگی از خشم و پشتیبان فرمانبری از او گردد و از گناه جلوگیری نماید و در ادای حق و وظایف الهی کمک کند.
سپاسی که در بین نیک بختان و دوستان او کامروا شویم و به وسیله آن در گروه کشته شدگان بوسیله شمشیرهای دشمنان او درآئیم که خداوند یاری دهنده و ستوده شده است.

ترجمه: یاسر عرب