اعتراف به گناه و درخواست توبه
خدايا، سه خصلت مرا از سؤال به درگاهت منع مى كند و يك خصلت مرا به
آن وا مى دارد.
امرى كه به آن فرمان دادى و من در انجام آن درنگ كردم و نهي ى كه از آن
جلوگيرى كردى و من به سوى آن شتافتم و نعمتى كه به من ارزانى داشتى و من
در سپاسگزاري اش كوتاهى نمودم ، مرا (از سؤال به درگاهت) باز مى دارد.
و فضل و احسان تو بر كسى كه رو به سوى تو كرده و با گمان نيك به سوى تو
آمده است مرا به سؤال از درگاهت وا مى دارد.
زيرا ، همه احسان هاى تو ، بخشش و تفضل است و همه نعمت هاى تو ابتدايى
است. پس اينك ، اى خداى من ، من به درگاه گرامى تو بسان فرمانبردار خوار
ايستاده ام و با شرمندگى همچون محتاج عيال مند در خواست مى كنم.
اعتراف مى كنم به اينكه جز با خوددارى از معصيت تو در هنگام احسانت ،
تسليم تو نشده ام و در هيچ حالى بدون منت و احسان تو نبوده ام. پس اى
پروردگار من ، آيا اقرار من در پيشگاه تو به بدى آنچه انجام داده ام ،
سودى خواهد بخشيد ؟ و آيا اعتراف من در درگاهت به زشتى آنچه مرتكب شده
ام نجاتم خواهد داد ؟
يا آنكه در اين مقام دشمنى خود را برايم فرض كرده اى ؟ يا هنگام دعاى
من ، دشمنى تو همراه من بوده است ؟
پاك و منزهى ، هرگز از تو نوميد نمى شوم و حال آنكه تو در توبه را برويم
گشوده اى ، بلكه مى گويم ؛ گفتار بنده خوارى كه به خود ستم كرده و حرمت
پروردگارش را كم شمرده است. بنده اى كه گناهانش بزرگ و رو به فزونى است
و روزگارش به او پشت كرده و از او بر گشته است. سرانجام ببيند زمان كار
گذشته و عمر به پايان رسيده و يقين كند كه در برابر تو چاره اى ندارد
و گريزگاهى برايش نيست ، به وسيله توبه به تو رو آورد و توبه را براى تو
خالص كند ، آنگاه با دلى پاك و پاكيزه به سوى تو بر خيزد و با صداى تغيير
يافته به آرامى تو را بخواند. در حالى كه براى تو تواضع كرده و سر فرود
آورده، و سر به زير افكنده و كج شده و ترس پاهايش را به لرزه انداخته و
اشك چهره اش را فرا گرفته است ، ترا چنين مى خواند :
اى مهربانترين مهربانان و اى بخشنده ترين كه رحمت جويان همواره رو
به سوى او دارند
و اى مهربانترين كسى كه آمرزش خواهان گرد او در طوافند
و اى آنكه بخشش او از كيفرش بيشتر است و اى آنكه خشنودى او از خشمش افزونتر
است.
و اى آنكه با گذشت نيك خويش ، سزاوار حمد و ثناى آفريدگان گرديده، و اى
آنكه بندگانش را به پذيرفتن توبه عادت داده ،
و اى آنكه گناه و تباهى بندگان را با توبه اصلاح كرده و اى آنكه با كار
اندك ايشان خشنود گشته
و اى آنكه كار اندك بندگان را پاداش فراوان داده
و اى آنكه اجابت دعاى ايشان را ضمانت كرده و اى آنكه از روى احسان خويش
وعده پاداش نيك به بندگان را داده.
من گناهكارتر از آنكه معصيت تو كرده و او را آمرزيده اى نيستم و نكوهيده
تر از كسى كه به پيشگاه تو عذر تقصير آورده و عذرش را پذيرفته اى نيستم
و ستمكارتر از كسى كه به درگاه تو توبه كرده و به سوى او بازگشتى ، نيستم
در اين مقام كه هستم به سوى تو باز مى گردم و توبه مى كنم و توبه كسى
كه از كرده هاى خود پشيمان است و از اندوخته هاى خود بيمناك است و از
آنچه در آن گرفتار شده شرمنده است.
مى داند كه بخشش گناه بزرگ براى تو كار سنگينى نيست و گذشت از معصيت فراوان
بر تو دشوار نيست و تحمل جنايات زشت بر تو گران نمى باشد و محبوبترين
بندگان در پيشگاه تو كسى است كه بر تو سر كشى نكند و از اصرار (بر گناه)
اجتناب ورزد و همواره طلب آمرزش كند.
من در پيشگاه تو از سركشى بيزارى مى جويم و از اينكه (در گناه و سركشى)
اصرار كنم به تو پناه مى برم و به خاطر كوتاهى و قصورى كه روا داشتم از
تو آمرزش مى خواهم و بر كارهايى (عبادات و طاعات) كه از انجام آن ناتوانم
از تو يارى مى طلبم.
پروردگارا بر محمد و آل او درود فرست، و آنچه از (حقوق) تو بر من واجب
است بر من ببخش و از آنچه از جانب تو سزاوار آنم معافم دار و از آنچه زشت
كاران از آن بيمناك اند پناهم ده ، زيرا تو مى توانى ببخشى و آمرزش تو
مورد اميد است ، تو به گذشت ، شهرت دارى ، براى خواسته من ، غير از تو
هيچ پاسخى نيست و براى گناه من ، غير از تو بخشنده اى نيست. تو از همه
عيبها پاك و دور هستى.
و من بر خودم جز از تو نمى ترسم، زيرا تو شايسته آن هستى كه از تو بترسند
و سزاوار آن هستى كه ديگران را ببخشايى ، بر محمد و آل محمد درود فرست
و حاجتم را رواكن و خواسته ام را برآور و گناهم را ببخش و مرا از ترس،
ايمن گردان ، زيرا تو به هر چيز توانايى بر آوردن آنچه خواستم بر تو آسان
است. دعايم را مستجاب كن اى پروردگار جهانيان.
ترجمه : غرویان
